Blog

Een brief

12 februari 2024
Ik kreeg een nieuwsbrief waarin de schrijfster Lucy Woesthoff van alles deelde over haar ervaring met de peri menopauze. Het raakte me en ik dacht….ik schrijf je terug

Lieve Lucy

Nooit eerder geschreven en nu voelde ik me erg geroepen.

Het onderwerp menopauze gaat me nauw aan het hart. Ik ben 48 en menstrueer 2 jaar niet meer, ik was relatief jong toen de overgang begon. In het begin ervaarde ik een wonderlijke mengeling van boosheid en diep verdriet. Ik vond het zwaar en mijn vriendinnen waren niet in deze fase, ik voelde me alleen en verdrietig, schrok van de somberheid. Ik ben, toen ik begreep wat er speelde, op eigen verzoek door verwezen naar de menopauze poli in Amsterdam waar ik alles behalve een positieve ervaring had helaas. Ik had zoveel verlangen naar een holistische aanpak en geen direct voorschrijven van medicatie.

Dat pad bleek geen succes en ik ben zelf op onderzoek gegaan. Gestopt met alcohol, koffie en (grotendeels) suiker. Veel gaan lezen, ik kan het boek the menopausal years van Susun Weed van harte aanbevelen. En natuurlijk de klassieker van Christiane Northrup en de boeken van Lucy H Pearce. Ik ben me gaan verbinden met mijn woede want ik had zoveel boosheid, zoveel dat ik ervan schrok en die ik steeds beter kon begrijpen door erover te lezen en uitingen te vinden. Ik heb allerlei hobbies/liefdes weer opgepakt waarbij ik direct het meest denk aan muziek maken, iets wat ik in mijn tienerjaren heel veel deed en toen lange tijd niet meer. Ik ben gaan onderzoeken wat ik eigenlijk zelf wilde, waar mijn passies lagen, waar ik blij van werd. Een klassiek pad zo weet ik inmiddels voor een vrouw die in dit stadium arriveert.

” I’ve been longing to say this out loud. Women are born with pain built in. It’s our physical destiny – period pains, sore boobs, childbirth. We carry it within ourselves throughout our lives. Men don’t. They have to seek it out. They invent all these gods and demons so they can feel guilty about things, which is something we do very well on our own. And then they create wars so they can feel things and touch each other and when there aren’t any wars they can play rugby. We have it all going on in here, inside. We have pain on a cycle for years and years and years, and then just when you feel you are making peace with it all, what happens? The menopause comes. The fucking menopause comes and it is the most wonderful fucking thing in the world. Yes, your entire pelvic floor crumbles and you get fucking hot and no one cares, but then you’re free. No longer a slave, no longer a machine with parts. You’re just a person. In business.”
Kristin Scott Thomas on Fleabag, season 2.

Mijn belangrijkste les die ik graag met je wilde delen is:
de opvliegers gaan waarderen voor de functie die ze hebben, de lessen die ze in zich dragen. Want dat ze belangrijk zijn daar ben ik echt van overtuigd. Lastig en vervelend ook, daar heeft iedereen het over. Maar de bevrijding die de menopauze brengt, de wijsheid en het vertrouwen, de zelfverbinding. De aandacht daarvoor mis ik zo. Ik heb grote moeite met de medicalisering van een rite of passage die in haar essentie, als we het onszelf toestaan om dit te omarmen , zoveel rijkdom en pracht in haar draagt.

Iedere opvlieger heeft in mij stukje voor stukje iets weggebrand wat niet meer diende, wat ik los mocht laten, zelf opgelegde remmingen, onzekerheden, ideeën over hoe ik me moest verhouden tot de maatschappij, mezelf, mijn eigen vrouwelijkheid, mijn lichaam.

Door de innerlijke beweging te maken naar omarmen ipv wegduwen , accepteren ipv wegwensen, is er zoveel geheeld op zielsniveau. Ik voel me zorgelozer, duizend maal meer vertrouwd met mezelf en zoveel meer vertrouwen in mezelf en zachtheid naar de mensen om me heen. Soms bozer dan vroeger ja en tegelijkertijd zoveel meer duidelijkheid. Dit ben ik.

Voor mij is dit de boodschap van de overgang.  En dat ik dit mag ervaren, wat er mentaal gebeurt, bevrijd wordt, losgelaten wordt,  mag opbloeien – gespiegeld wordt in mijn fysieke lichaam, ik vind het zo bijzonder.

Probeer de schoonheid die deze fase brengt te zien voor wat ze is. Want ze is er. Echt waar.

” as written by Liza Munday for the Atlantic in october 2019, the human species is unusual in the fact that nonreproductive females “do not die”. Females of most other species can bear young until they die. The mystery of why we ‘survive’ as it were beyond our child bearing years is something that has occupied the (supposed) great minds of the ages……Female killer whales, as well as narwhals and short-finned pilot and beluga whales, are the only other animals who go through menopause”

Veel liefs
Myra


Winteren

18 januari 2024

Om me heen is sneeuw en ik winter.
De beweging naar stilte en verstillen is nog steeds zo groot in mij, ik ben benieuwd of jij dit ook merkt. Winteren. Diep van binnen is er de echo van de heilige nachten. De stilte. De ruimte. Me laten zakken in het niet weten. Zakken in donker, in zacht, in stilte. Laat me nog even hier blijven in het huis van mijn hart. Zodat vanuit deze stilte, vanuit het niets, iets kan groeien.

Net voor oud en nieuw las ik over deze periode. Hoe we met ons leven volgens de Gregoriaanse kalender eigenlijk afgesneden worden van de innerlijke beweging. Die is niet vol goede voornemens beginnen in januari (als je dat überhaupt al doet). Deze periode vraagt nog om verstilling en bezinning, net als de natuur zich nog niet zichtbaar roert mogen wij ook nog in overgave zijn aan de rust. Om dan eind februari, als het leven zich zichtbaar begint te roeren, actiever naar buiten te treden.

Al jaren ben ik bezig met het verbinden met de natuur, het volgen in volle bewustwording van de energetische ruimte en haar vraag aan mij. Wat is er nodig, wat wil ik en ook wat wil ik niet. Toch lijkt het alsof het niet eerder zo duidelijk was voor me, de innerlijke beweging zo sterk.

Om me heen is sneeuw en ik winter.


Een woord

2 januari 2024

Een woord voor 2024. Een woord dat intentie in zich draagt, een wens. Een woord dat omvat wat ik mezelf gun, voor mezelf droom. Een woord dat uitdaagt en prikkelt of juist sust en koestert.
Ooit begon mijn lief met zijn beste vriend de traditie om een woord te verbinden aan het jaar. Ze namen de tijd om te doorvoelen welk woord het beste paste en namen de tijd om het voor te bespreken en na te bespreken. Wat bracht dit woord in het jaar. Klopte het, sijpelde het onbewust door in de dagelijkse kleine en grote dingen. Inmiddels deel ik deze verbintenis, een woord met intentie voor het jaar. Vorig jaar was het vertrouwen en eigenlijk was ik dat vergeten hoewel ik het in alles tegenkwam . Op oudejaarsdag las ik het woord weer en het was zo kloppend voor de wijsheid die vorig jaar bracht.

Voor dit jaar is het plezier. Joy. Ik nodig plezier uit in mijn leven en zijn. Plezier in verbinding, plezier in zijn, plezier in stilte en geluid. Plezier in samen en alleen. Plezier in sensualiteit. Plezier in spiritualiteit en verdieping. Plezier in ontdekken en spelen. Plezier in beweging en rust.

En voor dit moment het plezier in vertragen, verstillen, plezier in tijd met mijn prachtige gezin waar ik zo oneindig dankbaar voor ben. Samen in een huisje in het bos.


De heilige nachten

12 december 2023


“De Rauhnächte zijn twaalf heilige nachten die buiten de tijd vallen. Twaalf nachten in de donkerste tijd van het jaar, waarin je stilstaat bij het afgelopen jaar en kijkt naar het komende jaar.
Het zijn de nachten van het donkerste donker, waarin je tijd maakt voor zuivering, meditatie, toekomst voorspellen en introspectie. Heilige nachten die van oudsher betekenisvol zijn en vol verhalen zitten.” Lunadea

Dit jaar bereid ik me voor de vijfde keer voor om me te verbinden met de heilige nachten. Ik voer rituelen uit, zoek zo min mogelijk prikkels op (hallo telefoon) en richt mijn aandacht naar binnen. Wat leeft er in mij, wat fluistert en kan ik in het dagelijkse leven niet goed horen door alle afleiding om me heen. Ik ervaar het als een magische tijd tussen de tijd.

Ieder jaar opnieuw voel ik hoezeer ik naar deze periode van bezinning en verstilling uitkijk. Het is niet altijd makkelijk om tijd voor mezelf te nemen in een leven met, in mijn geval, opgroeiende kinderen. Ik probeer ze nu ze groter worden mee te nemen met de rituelen die ik, alleen en samen met mijn lief, doe. Ik vertel ze bijvoorbeeld dat ik in deze periode een dromendagboek bijhoud en dat ik droombeelden op papier probeer te zetten. En het mooie is, er wordt bij hen ook iets nieuws wakker. Als je het nog niet kent en er meer over wilt lezen kan dat hier. Er zijn ook verschillende boeken beschikbaar. Ik gebruik dit boek voor inspiratie.

De eerste 6 nachten beleef ik het sterkst, na oud en nieuw verschuift mijn energie naar buiten en kost het me meer moeite om de verstilling vast te houden. En tegelijkertijd voel ik dat ik het ook een beetje los mag laten, het hoeft allemaal niet zo streng. Er moet al zoveel, er is al zoveel gekaderd. Laat dit een moment zijn waarin ik me vrij mag bewegen op de innerlijke stroom.